CIEKAWE MATERIAŁY

Zachęcamy do zapoznania się z prezentacją przygotowaną przez terapeutę SI z naszej poradni z praktycznymi poradami wspomagającymi pracę ręki:

Terapia ręki


Chowanie pod kloszem, czyli  nadopiekuńczość ze strony rodziców

Kiedyś pewien psycholog powiedział, że rodzice nie dzielą się na „dobrych” i „złych”, ale na takich, którzy wypuszczają przedwcześnie swe dzieci z gniazd, i na takich, którzy przytrzymują je tam zbyt długo. Do tych drugich z pewnością można zaliczyć tych rodziców, których charakteryzuje nadopiekuńcza postawa w stosunku do swoich pociech.

Nadopiekuńczość?  Skąd się bierze?

Nadopiekuńczość jako cecha charakteryzująca relacje miedzy rodzicami a dziećmi ma swoje źródło w postawach rodzicielskich. Postawa rodzicielska jest względnie stałą strukturą psychiczną ojca lub matki, odnoszącą się do dziecka. Kształtuje się ona
w rodzicach w ciągu ich życia, począwszy od okresu dzieciństwa, kiedy to obserwowali swoich rodziców w roli rodzicielskiej. Postawa rodzicielska zawiera wiedzę rodziców
o dziecku
, ich uczucia wobec dziecka oraz działania podejmowane w stosunku do niego.

Określając charakter postaw rodziców wobec dzieci, bierze się najczęściej pod uwagę cztery właściwości:

  • Bliskość uczuciową między rodzicami i dziećmi,
  • Pomoc i wsparcie udzielone dziecku przez rodziców;
  • Swobodę dawaną dziecku, wyrażoną częstotliwością ingerowania przez rodziców
    w wybory i decyzje podejmowane przez dziecko oraz wielkość pozostawionej dziecku samodzielności;
  • Wymagania stawiane dziecku i stopień kontrolowania ich wypełniania.

Nadopiekuńczość – krótka charakterystyka

Każdy rodzic powinien czuwać nad bezpieczeństwem dziecka, to oczywiste, ale nadopiekuńczy rodzic różni się od „typowego”. Nadopiekuńczość wobec dzieci charakteryzuje się uczuciową koncentracją na dziecku, roztaczaniem nad nim „parasola ochronnego”, czyli nadmiernej opieki i częstym wyręczaniem dziecka w jego obowiązkach. Wyraża się ponadto okazywaniem dziecku przesadnej miłości i czułości,  jednocześnie pozwalając dziecku na wszystko, na co ma ochotę, bardzo często rezygnując ze swoich potrzeb.

Nadopiekuńcza mama czy tata stara się mieć KONTROLĘ absolutnie nad wszystkim, co dotyczy dziecka. Taki rodzic już od najwcześniejszego okresu życia usuwa przeszkody, stojące na drodze swojego dziecka, codziennie wyręcza malca w prostych czynnościach: karmi go, żeby się nie zachlapał i zjadł, póki jest ciepłe; myje, żeby nie zalał łazienki;  ubiera, rozbiera, sprząta zabawki,  itp.

Typowe komunikaty wygłaszane przez nadopiekuńczego rodzica to:

  • Nie biegnij bo się przewrócisz/spocisz!
  • Nie dotykaj tego!
  • Uważaj, zaraz spadniesz!
  • Uważaj bo się pobrudzisz!
  • Lepiej zostań tutaj z mamusią/tatusiem
  • Daj, ja to szybciutko zrobię za Ciebie! (ubiorę, umyję, nakarmię, posprzątam, itp.)!
  • A nie mówiłam!
  • Przecież Cię ostrzegałam!
  • Widzisz, nie słuchasz mamy, teraz boli!
  • Nie oddalaj się ode mnie!
  • Nie rób tego, jesteś za mały/mała!

Podejście takich  rodziców do dziecka jest bezkrytyczne: pozwalają malcowi na wszystko, na co ma ochotę, ulegają jego najbardziej dziwnym żądaniom. Tolerują niedopuszczalne czyny, jak bicie innych dzieci, zabieranie zabawek, czy niszczenie przedmiotów. Rodzice nadopiekuńczy są słabi w ustalaniu zasad i ograniczeń postępowania, a jeżeli takie są od czasu do czasu ustalane, to rzadko egzekwowane. Są bardzo wyrozumiali dla błędów popełnionych przez dziecko, zawsze znajdują dla nich usprawiedliwienie.

Oczami malca

Jaki świat widzi maluch wychowywany przez nadopiekuńczych rodziców? Zły, groźny,  niebezpieczny. Maluch jest przekonany, ze tylko mama (tata) może go uchronić przed otaczającym go wszędzie niebezpieczeństwem.  Jednocześnie jest przekonany, że on sam nie jest w stanie nic sam dobrze zrobić. Lęk, który odczuwa nadopiekuńczy rodzic udziela się dziecku. W rezultacie czuje się gorszy od innych, albo wręcz przeciwnie – uważa, ze jest lepszy i żąda wtedy przywilejów.  W każdym przypadku dziecko zostaje odtrącony przez grupę rówieśniczą, jednocześnie sam się izolując.

Ciągłe zakazy, nakazy, usuwanie przeszkód, wyręczanie powoduje, że dziecko nie uczy się na własnych błędach. Nie jest też w stanie poznać sam siebie, swoje możliwości
i ograniczenia. Taki maluch zazwyczaj nie podejmuje nowych wyzwań, bo nie wierzy
w swój sukces, a jeśli już jakieś zadanie podejmie, szybko się zniechęca i nie doprowadza  go do końca.  Takie „chowane pod kloszem” dziecko, mimo, że rodzice – są przekonani, że robią wszystko jak najlepiej, nie jest wcale szczęśliwe. Wręcz przeciwnie – cierpi widząc, że jego koledzy mogą więcej i lepiej sobie radzą niż on w różnych sytuacjach.

Na koniec jeszcze raz podkreślę – nie chodzi tu o pojedyncze zachowania rodziców. Rodzic też jest człowiekiem i nie jest w stanie być zawsze idealny. Pojęcie „nadopiekuńczości” jest terminem potocznym. Jest różnica pomiędzy tym, że od czasu do czasu każdy rodzic trochę „przesadza” w trosce o swoje dziecko, a takim rodzicem, który  KONTROLUJE swoje dziecko stale, na każdym kroku i we wszystkim – tworząc z czasem wyuczoną bezradności i brak motywacji do samodzielności i niezależności. Przejawy nadmiernej opiekuńczości rodziców spotyka się na każdym etapie rozwoju dziecka. Konsekwencje mogą sięgać daleko. Ułatwianie dziecku życia przez nadopiekuńczych rodziców, wyręczanie go, chronienie przed całym światem, to ograniczanie dziecka, zabijanie w dziecku własnego „ja”. Takie postępowanie prowadzi do wychowania człowieka z niskim poczuciem wartości, nieśmiałego i samotnego, ale z dużymi oczekiwaniami wobec świata.

Czy jesteś nadopiekuńczym rodzicem?  Zastanów się :

  • Czy dajesz swojemu dziecku wystarczająco dużo swobody?
  • Czy często zwracasz się do niego cytowanymi wyżej komunikatami?
  • Czy nie cierpisz z powodów znanych i nieznanych niebezpieczeństw, które zagrażają Twojemu dziecku?
  • Czy nie wyręczasz swojej pociechy zbyt często?
  • Czy jesteś w stanie usprawiedliwić każdy wybryk Twojego brzdąca?

Na większość pytań padła odpowiedź tak? Masz jakieś wątpliwości? Porozmawiaj o tym
z inną mamą/tatą, wymieńcie swoje doświadczenia. Niech ktoś „z zewnątrz” poobserwuje  wasze postawy, zachowania wobec dzieci. Pomocna może być także rozmowa z nauczycielką z przedszkola, czy szkoły. I jak zawsze, możesz porozmawiać o tym z psychologiem. Rozmowa z psychologiem to naprawdę nic wstydliwego, a może wiele Wam pomóc.

Anna Ciechowicz-Stasiak – psycholog  muzykoterapeuta.

Opracowanie na podstawie:

  • Helen Bee: (2004). Psychologia Rozwoju Człowieka, Poznań, Zysk i S-ka;
  • Bee, H. (2003). Rozwój człowieka na przestrzeni życia. Poznań: Wydawnictwo Zyska i S-ka;
  • i C. Backus (1994). Moc rodziców, Lublin.;
  • Vasta i inni (1995). Psychologia dziecka, Warszawa, Wydawnictwa Szkolne
    i Pedagogiczne Spółka Akcyjna;
  • Zimabrdo , Ruch L. (1994). Psychologia i życie, Warszawa PWN.

 


Proponujemy dwie ciekawe książeczki dla dzieci:

     


Witajcie,
dziś kolejna porcja wesołych, twórczych zabaw, przy których poćwiczycie swoje rączki. Tym razem proponuję zabawę z wodnymi stworzonkami – rybkami i żółwiem. Jeśli jesteście zainteresowani dodatkowymi materiałami, napiszcie do mnie. a.ciechowicz-stasiak@ppp5.pl.

AKWARIUM

ŻÓŁW

Moja Rączka to Potrafi.
Chociaż w domu siedzimy, nasze rączki chętnie ćwiczymy 🙂
Dziś swoimi pracami pochwalił się Pawełek. Barwo Pawełku! Czekamy na inne prace i pomysły.

 


Przegląd teorii wyjaśniających nasze predyspozycje zawodowe

Link do artykułu


Panel na Youtube z fiilmikami dla rodziców i terapeutów odnośnie diety sensorycznej i programów domowych. 

Link: https://www.youtube.com/channel/UCZLg5R8At91N8Q4q7wL-IOg


TAK MOGĘ!
Dziennik dla dzieci szukających zabawy, inspiracji oraz szczęścia podczas „uziemienia” (i nie tylko).


Pomysły na prace z masy solnej

Moja rączka to potrafi – wielkanocne figurki


Karty pracy pomocne przy terapii ręki
przygotowane przez naszą panią pedagog – Annę Ciechowicz-Stasiak:

Moja Rączka to potrafi – szlaczki 1
Moja Rączka to potrafi – szlaczki 2
Moja Rączka to potrafi – szlaczki 3
Moja Rączka to potrafi – szlaczki 4
Moja Rączka to potrafi – szlaczki 5
Moja Rączka to potrafi – szlaczki 6


Wspieranie osób z autyzmem w niepewnych czasach


Polecamy wszystkim rodzicom małych dzieci darmową książkę elektroniczną o koronawirusie dla przedszkolaków od Wydawnictwa Olesiejuk:
„Masz tę moc”


6 sposobów dla rodziców, jak wspierać dzieci podczas epidemii koronawirusa

UNICEF rozmawiał z dr Lisą Damour, doświadczoną psycholog dla młodzieży, felietonistką „New York Times” i matką dwóch córek, o tym jak stworzyć poczucie normalności w domu w czasach epidemii COVID-19.

https://www.unicef.pl/Centrum-prasowe/Informacje-prasowe/6-sposobow-dla-rodzicow-jak-wspierac-dzieci-podczas-epidemii-koronawirusa?fbclid=IwAR2NloJAa-R0y0kF5LtQ5_S8Al-xAF5MIZ7WececC0V9JH6dLgl_anr_fyw


Pierwszy kanał edukacyjny Telewizji Polskiej online

Telewizja Polska we współpracy z Muzeum Powstania Warszawskiego i Ministerstwem Edukacji Narodowej uruchomiła pierwszy kanał edukacyjny on-line. Nowe pasmo jest odpowiedzią na potrzeby uczniów i nauczycieli podczas zawieszenia zajęć dydaktyczno-wychowawczych w szkołach. Już od 19 marca od godz. 9.00 na stronie vod.tvp.pl pojawiają się pierwsze materiały. Zachęcamy do oglądania!
Każdego dnia, na stronie tvp.vod.pl w godzinach 9.00-13.00 w sekcji „eSzkoła” uczniowie i nauczyciele będą mogli znaleźć wartościowe materiały dotyczące wybranego zagadnienia. Na początek Telewizja Polska proponuje wirtualne zwiedzanie Muzeum Powstania Warszawskiego.

Link do informacji

Link do strony vod


Wirtualna lekcja w muzeum


W co się bawić z najmłodszymi? Czyli zestaw zabaw ćwiczących paluszki, które przygotujesz w mniej niż 5 minut.


Linki do sztuk teatralnych dla młodzieży:

„Zemsta” – A. Fredro

„Mieszczanin szlachcicem” – Molier

„Wesele” – S. Wyspiański

„Moralność Pani Dulskiej” – G. Zapolska

„Hamlet” – W. Szekspir

„Śluby panieńskie” – A. Fredro

„Damy i huzary” – A. Fredro

i wiele innych tutaj: https://www.onet.pl/kultura/onetkultura/koronawirus-w-polsce-najlepsze-spektakle-online-teatr-w-internecie/1v5nzfd,681c1dfa?fbclid=IwAR2Cj43kObtLcH08bxE_lW13WQ3_kWP_c5AeiJxIK2VQTXIm5y8C8gYlI6g



 

PLATFORMY I LEKCJE ONLINE DLA DZIECI

 


Materiały ćwiczeniowe dla uczniów niepełnosprawnych dostosowane do nowej podstawy programowej kształcenia ogólnego


Polecamy bajkę terapeutyczną do poczytania dzieciom:
BAJKA O ZŁYM KRÓLU WIRUSIE I DOBREJ KWARANTANNIE
Źródło: http://dorotabrodka.pl/blog/